وارش

      اینروزا خیلی فکرم مشغول بود . هر روز کلی نوشتم .... آرومتر شدم , همشو پاک کردم...

                    تازه دوست داشتن متولد میشه, وقی بهش فکر می کنی بی    

        اختیار لبخند رو لبت میاد.مدتی بعد ...جدی تر فکر می کنی    

                یکم نگران می شی...,ولی خیلی دوسم داره.

          سالها می گذره.به اون روزا فکر می کنی...شاید اگر به     

        اون روزا برگردم راه دیگه انتخاب کنم شاید اشتباه کردیم ...آره

        اعتقاد دارم همیشه برای هر آدمی بهترین وجود داره .شاید اون من

         نبودم...

          شایدم نه ...ما آدما چیزایی که داریم خیلی به چشمون نمیاد

        باید هرچند وقت یادمون بیاد اولین باری که از یه نشونه ساده

        نتیجه گرفتیم دوسمون داره چه احساسی داشتیم!ته دلم انگار دلهره

        داشتم ولی شیرین بود.  

         اون وقتا هم بسختی می گفت "دوست دارم" .ولی میدونست چطور بهم بفهمونه!

         الان هر چند وقت یکبار احساس می کنم دوسم نداره , یادم می ره که اون    

         همیشه اینجور بودولی الان احساس می کنم اگر بیان نکنه یعنی دوسم نداره...

              ایراد کار از کجاست ؟!

             

      خواهم گفت

      آنچه در سینه دارم

      ولی نمی دانم ..

      تا سخنم تمام شود,آنها می مانند!

      یا اینکه مثل قبل, محو می شوند!

     خواهم گفت

     اما راستش

     نمی دانم از چه سخن بگویم

     از اعتمادی که جز بی اعتمادی سودی نداشت..

     از محبتی که هر کجای دنیا بکجور معنی می شود..

     از لبخندی که یادم نمی آید آخرین بار چه وقت برلبهایم نشست!

      مسافر کوچولو گفت :"آدما همو اهلی می کنن

         درسته , سخت نیست 

         با یک لبخند محبت آمیز

         با یک شکوفه یااااس

         اینا همشون قشنگه

         منو بیاد دوستی های اون سال ها

        اون سالها ,اون موقع که جوانه های بلوغ رو جسممون دیده نمی شد

        اون موقع با هم فرقی نداشتیم

       شاید واسه همین دوستی های اون وقتا قشنگتر بود...

                                                                 شهریور 80

ده سال از نوشتن این مطلب می گذرد ...

      

      

          حرفایی که نمیشه به کسی گفتو میشه یه جاهایی راحت گفت, کمترین سودشم... شاید آروم شیم ...

    فکر کنم یوقتایی همینم خیلیه!